فتح مكه در سال هشتم هجرى و بيستم ماه رمضان
انا فتحنا لك فتحا مبينا براستى ما براى تو پيروزى روشن و آشكارى ايجاد و مقرر نموديم.
طبق نقل كتابهاى معتبر فتح  مكه در بيستم ماه مبارك رمضان سال هشتم هجرت اتفاق افتاد... تا سال هشتم هجرت با فتوحات پى در پى و پيروزيهائى كه نصيب اسلام شد شهر مكه، مركز شبه جزيره و معبد همگان، و مسجد الحرام، و كعبه معظمه و قبله اسلام و مسلمين،  همچنان در تصرف بت پرستان و مشركان باقيمانده و بت پرستى و فساد و انحطاط اخلاقى و استثمار و استعباد انسانها در آنجا رایج‏ بود، و سيصد و شصت ‏بت ‏بر كعبه نصب بود كه مورد پرستش بت پرستان و قريش قرار مى‏گرفت، كه وقتى پيامبر مكه را فتح كرد و در كنار خانه خدا پياده شد، و بى امان به شكستن بتها پرداخت، اين آيه را مى‏خواند:
قل جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل كان زهوقا ؛ بگو كه حق آمد و باطل نابود شد كه هر آينه باطل نابود شدنى است. (این همان آیه ای است که در 12 فروردین 1357، با ورود امام به ایران، در سراسر کشور خوانده می شد.)

پاى على (ع) بر دوش پيامبر (ص) جهت ‏شكستن بتها
براى انداختن چند بت ‏بزرگ از فراز ديوار كعبه، به فرمان پيغمبر ، امير المؤمنين على پا بر كتف مبارك پيامبر گذاشت و بتها را بزير افكند، و با پيامبر ، با اين وضع شكوهمند و افتخار آميز همكارى كرد. و شعراى عجم و عرب اين را به نظم درآورده‏اند.

عفو تاريخى و بى نظير پيامبر (ص) در فتح مكه
همه می دانند كه مردم مكه تا چه حد پيامبر و يارانش را آزار دادند، و از استهزاء و تمسخر، و تكذيب و جسارت و از بى ادبي هاى فراوان كوتاهى نكردند؛ او را با يارانش در شعب ابى طالب محصور، و در فشار اقتصادى و منع آذوقه گذاردند، و گروهى از مؤمنان ناچار هجرت كردند و به حبشه رفتند، و در ليلة المبيت تصميم قتل پيامبر گرفته و به حضرت حمله نمودند، كه حضرت على آن شب به جاى رسول الله خوابيده، و پيامبر از مكه به مدينه هجرت فرمود؛ البته اهالی مکه باز هم دست از اذيت آن حضرت برنداشتند، و لشگر به سوى او كشيدند و آن همه جنگ به مسلمانان تحمیل نمودند؛ و  اينك پيامبر اين شهر را فتح مى‏كند، خانه و ديار و همه چيزشان در اختيار سپاه اسلام درآمده، و حضرت هر فرمانى درباره آنها بدهد فورا بدون چون و چرا اجرا مى‏شود.

امروز، روز مرحمت است نه روز ملحمة
اگر بفرمايد «القتل‏» همه اهل مكه كشته مى‏شوند، اگر بفرمايد: «النهب‏» تمام- اموالشان به غارت مى‏رود، و اگر بفرمايد «الاسر» همه را اسير مى‏سازند، ولى آن معدن حلم و گذشت و عفو و رحمت وقتى شنيد «سعد» مى‏گويد: «اليوم يوم الملحمة اليوم تستحل الحرمة‏» امروز روز خون ريختن و كشتار است، امروز حرمت اهل مكه حلال مى‏گردد. پيامبر (صلى الله عليه و آله) فرمود:
«بل اليوم يوم المرحمة‏» امروز روز مهر و رحمت و ملاطفت است!!
‏پیامبر به على فرمود: سعد را درياب و پرچم و لواء را از او بگير، و با رفق و مدارا وارد مكه شو. هنگامى كه رسول خدا (صلى الله عليه و آله) وارد مكه شد، بزرگان قريش گمان مى ‏كردند شمشير از آنها برداشته نخواهد شد، و همه قتل عام مى‏شوند. ولى پيامبر  بر در خانه كعبه معظمه ايستاد، و گفت: «لا اله الا الله وحده وحده وحده انجز وعده و نصر عبده و اعز جنده و هزم الاحزاب وحده‏» نيست معبودى جز خداى يكتاى يگانه، آنكه وعده‏اش را انجام داد، و بنده‏اش را يارى كرد، و سپاهش را عزت بخشيد، و ديگر گروهها را نابود ساخت. سپس خطاب به آنها فرمود: «ماذا تقولون، و ماذا تظنون؟چه مى‏گوئيد و چه گمان مى‏بريد؟» سهيل بن عمر عرض كرد: سخن به خير مى‏گوئيم، و گمان خير و نيكوئى مى‏بريم، برادرى كريم و پسر برادر كريمى، كه بر ما قدرت يافته ‏اى.
رسول خدا از اين سخنان رقت فرمود و ديدگانش اشك آلود شد؛ مردم مكه كه پيامبر را به اين حال ديدند صدايشان به گريه بلند شد و زار زار مى‏گريستند. آنگاه حضرت فرمود: من آن گويم، كه برادرم حضرت يوسف گفت: «لا تثريب عليكم اليوم يغفر الله لكم و هو ارحم الراحمين، اذهبوا و انتم الطلقاء» امروز بر شما ملامتى نيست، خدا شما را بيامرزد، او رحم كننده‏ ترين رحم كنندگان است، برويد همه‏ آزاديد.

---

ارسال به شبکه های اجتماعی

نظر (0)

نام

ایمیل (اختیاری):

نظر

کوچک | بزرگ

من خوانده ام و قبول می کنم تمامی قوانین را.

ارسال نظر