چندی است که برخی آیات قرآن، دستمایه لجاجت و کسب درآمد معاندان کوردل و دنبالچه های آنان شده است. ایشان بدون درک صحیح از معنا و مفهوم آیه و بدون در نظر گرفتن انصاف، در ترجمه و تفسیر آن آیات دخل و ...

تصرف کرده و معنایی به غیر از مفهوم اصلی آن به مخاطبان خود القاء  و بخش مهم آیه را سانسور می کنند.

یکی از مصادیق مهم آن، آیات 33 و 34 سوره مائده می باشد:
إِنَّمَا جَزَ ؤُاْ الَّذِينَ يحَُارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فىِ الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُواْ أَوْ يُصَلَّبُواْ أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْاْ مِنَ الْأَرْضِ  ذَالِكَ لَهُمْ خِزْىٌ فىِ الدُّنْيَا  وَ لَهُمْ فىِ الاَْخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ(33)
إِلَّا الَّذِينَ تَابُواْ مِن قَبْلِ أَن تَقْدِرُواْ عَلَيهِْمْ  فَاعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(34)
همانا كيفر آنان كه با خدا و رسول به جنگ برخيزند و در زمين به فساد كوشند جز اين نباشد كه آنها را به قتل رسانده، يا به دار كشند و يا دست و پايشان به خلاف يكديگر بِبُرند و يا به نفى و تبعيد از سرزمين (صالحان) دور كنند. اين ذلت و خوارى عذاب دنيوى آنهاست و اما در آخرت به عذابى بزرگ معذّب خواهند بود. (33)
مگر آنان كه توبه كنند پيش از آنكه بر آنها دست يابيد، پس بدانيد كه خداوند بخشنده و مهربان است. (34)

لازم به یادآوری است که آیه 33 و آیه 34 درباره یک واقعه خاص و بیان حکم مربوط به آن نازل شده اند اما معاندان بی انصاف، فقط به قرائت و ترجمه اشتباه آیه 33 می پردازند و به اصطلاح معمول، آیه 34 را تماما فراموش می کنند!

شان نزول آیات 33 و 34 سوره مائده
(شان نزول، به واقعه ای گفته می شود که باعث گردید تا آیه مورد نظر نازل گردد.)
نقل شده كه جمعى از مشركان مکه، خدمت پيامبر آمدند و مسلمان شدند. اما آب و هواى مدينه به آنها نساخت، رنگ آنها زرد و بدنشان بيمار شد. پيامبر صلّى اللّه عليه و آله براى بهبودى آنها دستور داد به خارج مدينه، در نقطه خوش آب و هوايى از صحرا كه شتران زكات را در آنجا به چرا مى‏بردند بروند و ضمن استفاده از آب و هواى آنجا از شير تازه شتران به حد كافى استفاده كنند.
آنها چنين كردند و بهبود يافتند اما به جاى تشكر از پيامبر، چوپانهاى مسلمان را دست و پا بريده و چشمان آنها را از بين بردند و پس از این شکنجه ها، دست به كشتار آنها زدند و شتران را دزدیده و گریختند و در آخر هم پیام دادند که از دین اسلام بيرون رفته اند!

معنای محاربه ( از علامه طباطبایی در المیزان)
[در ابتدا باید توضیح داد که تفسیر المیزان، اثر فيلسوف و مفسر نامدار شيعي معاصر، سيد‌محمد حسين طباطبايي (1282 ـ 1360 شمسی) است. علامه طباطبايي تفسير قرآن را در 1333 شمسی آغاز كرد و در 2 آبان 1350 به پايان برد؛ (لذا تفسیر فوق ارتباطی به انقلاب اسلامی و وقایع پس از آن نداشته و از رنگ و بوی سیاسی امروزی مبرا است.)]

در معنای جنگ با الله، از آنجا كه معناى تحت اللفظى و حقيقتش در مورد خداى تعالى محال است و کسی با الله نمی تواند بجنگد، ناگزير بايد بگوئيم معناى مجازى آن منظور است، از اين جهت، به یک شرط می تواند  معناى وسيع و دامنه دارى داشته باشد، كه هم شامل مخالفت با يك يك احكام شرعى ‏شود و هم بر هر ظلمى و اسرافى صادق باشد و لي از آنجا كه در آيه شريفه، رسول خدا (ص) را هم ضميمه كلمه " اللَّه"  كرده، و فرموده:" الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ" ( کسانی که جنگ کنند با الله و رسولش)، تنها اين معنا را به ما مى‏فهماند كه مراد از محاربه، دشمنى با خدا، تنها در خصوص مواردى است كه رسول نيز در آن دخالتى دارد و در نتيجه مشخص مى‏شود كه : مراد از محاربه با خدا و رسول عملى است كه برگشت مى‏كند به ابطال اثر چيزى كه رسول از جانب خداى سبحان بر آن چيز ولايت دارد، و فعلا می گوییم: نظير جنگيدن كفار با رسول و با مسلمانان و هر عملی كه امنيت عمومى را خدشه ‏دار مى‏ سازد، امنيتى را كه دامنه ولايت رسول آن امنيت را گسترش داده است.
و همين كه بعد از ذكر محاربه با خدا و رسول جمله: " وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً" را آورده، معناى منظور نظر را مشخص مى ‏كند و مى‏ فهماند كه منظور از محاربه با خدا و رسول، افساد در زمين از راه اخلال به امنيت عمومى است، نه مطلق محاربه و جنگ با مسلمانان. یعنی اگر کسی با مسلمانان جنگید، شامل این آیه نمی شود.
علاوه بر اينكه اين معنا ضرورى و مسلم است كه رسول خدا (ص) با اقوامى كه از كفار با مسلمانان محاربه كردند بعد از آنكه بر آنان ظفر و پیروزی يافت و آن كفار را سر جاى خود نشانيد، معامله محارب را با آنان نكرد، يعنى آنان را محكوم به قتل يا دار زدن يا مثله و يا نفى بلد نفرمود، و اين خود دليل بر آن است كه منظور از جمله مورد بحث مطلق محاربه با مسلمين نيست و فقط مربوط به اخلال امنیت عمومی است.

علاوه بر موارد فوق، استثنايى كه در آيه 34  آمده خود قرينه دیگری است بر اينكه مراد از محاربه همان افساد و اخلال در امنیت عمومی است، براى اينكه ظاهر آن استثناء اين است كه مراد از توبه، توبه از محاربه و اخلال در امنیت است نه توبه از شرك، کفر و  امثال آن.

توضیح بیشتر
" محاربه با خدا و رسول" ، تنها اخلال به امنيت عمومى بطور مسلحانه‏ است. بنا بر اين شامل آن، مثلا، چاقوكشى نمى‏ شود كه به روى فرد معين كشيده شود و او را به تنهايى تهديد كند، چون امنيت عمومى وقتى خلل مى ‏پذيرد كه خوف عمومى و ناامنى جاى امنيت را بگيرد و بر حسب طبع، وقتى محارب مى‏ تواند چنين خوفى در جامعه پديد آورد كه عامه مردم را با اسلحه تهديد به قتل كند و به همين جهت است كه در روایات و سنت، يعنى رواياتى كه در تفسير اين آيه وارد شده نيز محاربه و فساد در ارض به چنين عملى يعنى به شمشير و سلاح كشيدن و مثل آن تفسير شده است.

چگونگی و تفسیر چهار حكم براى محارب

" أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا ..."
كلمه" تقتيل" و" تصليب" و" تقطيع" از باب تفعيل است و قتل و صلب و قطع، وقتى به باب تفعيل مى ‏رود، شدت و يا زيادت در معناى آن كلمات را مى ‏رساند، که معنای قاطعیت از آن برداشت می شود. (و بنا بر اين تقتيل و تصليب و تقطيع به معناى كشتن و دار زدن و بريدن به شدت و يا به بسيارى است).
لفظ" أو" كه در بين اين چهار كلمه قرار گرفته دلالت بر ترديد دارد تا شنونده نپندارد كه هر سه مجازات را با هم، بايد در باره محارب اعمال كرد، بلكه يكى از اين سه مجازات را؛ و اما اينكه اين ترديد به  چه نحوی است، از خود آيه استفاده نمى ‏شود، بلكه از ائمه اهل بيت (ع) روايت شده كه حدود چهارگانه يعنى قتل و دار زدن و قطع عضو و تبعيد بر حسب درجات افساد رتبه‏ بندى شده است، مثلا كسى كه شمشير بكشد و كسى را بكشد و مالى را ببرد، با كسى كه فقط كسى را بكشد و مالى را نبرد، و يا به عكس تنها مالى را بدزدد و كسى را نكشد و يا تنها شمشير بكشد ولى نه كسى را بكشد و نه مالى را ببرد فرق دارد. (اتفاقا در بسيارى از قوانين جنايى و جزائى دنياى امروز نيز اين مطلب به وضوح ديده مى‏شود كه براى يك نوع جنايت چند مجازات را در نظر مى‏گيرند، مثلا در پاره‏اى از جرائم، در قانون مجازات مجرم، حبس از سه سال تا 10 سال تعيين شده و دست قاضى را در اين باره باز گذاشته ‏اند، مفهوم آن اين نيست كه قاضى مطابق ميل خود سالهاى زندان را تعيين نمايد بلكه منظور اين است چگونگى وقوع مجازات را كه گاهى با" جهات مخففه" و گاهى با" جهات تشديد" همراه است در نظر بگيرد و كيفر مناسب با جنایت را انتخاب نمايد.)

و اما اينكه فرمود:" أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ"، منظور از قطع ايدى و أرجل از خلاف اين است كه هر يك از دست و پاى مجرم از طرف مخالف آن ديگر قطع شود، مثلا اگر دست راست او را قطع كردند پاى چپش را قطع كنند و اين خود قرينه است بر اينكه مراد از قطع "ايدى" و "ارجل"،  قطع قسمتی از دست و پا است، نه همه آن، يعنى مراد قطع يك دست و يك پا است نه هر دو، چون اگر مراد قطع هر دو بود ديگر مراعات خلاف معنا نداشت.(منظور از قطع دست و پا طبق آنچه در كتب فقهى اشاره شده همان مقدارى است كه در مورد سرقت بيان گرديده يعنى تنها بريدن چهار انگشت از دست يا پا مى‏باشد و نه تمام دست که به آن "ید" گفته می شود.)

و مراد از "نفى ارض" در جمله:" أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ" طرد كردن و تبعید كردن مجرم است كه در روایات تفسير شده به خارج كردن او از وطنش به شهرى ديگر.

" ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ"
كلمه " خزى" به معناى فضيحت و رسوايى است.

بعضى از مفسرين به اين جمله استدلال كرده ‏اند به اينكه صرف جارى كردن حد الهى كه يا قتل است و يا بدار آويختن و يا قطع دست و پا و يا نفى بلد، باعث نمى‏شود كه عذاب آخرتى مجرم بر طرف شود و اين استدلال تا حدودى حق است، چون حق مردم باید رعایت و جبران شود. (مثلا در سرقت، باید مال دزدیده شده هم به مالک اصلی بازگردانده شود.)

" إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ ..."
يعنى مگر آن محاربى كه قبل از دستگيرى توبه كرده باشد، و اما بعد از دستگير شدن و قيام دو شاهد بر اينكه او شمشير كشيده، و يا كسى را كشته، ديگر توبه حد شرعيش را بر نمى دارد.

اينكه فرمود:" فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ" كنايه است از برداشته شدن حد از آنان- در آن صورت كه قبل از دستگيرى توبه كرده باشد- پس در واقع اين آيه از مواردى است كه مغفرت به غير امر اخروى تعلق گرفته، (چون معنايش اين است كه چنين كسى در صورتى كه توبه كند لازم نيست خود را به محكمه معرفى نموده، و اقرار به قتل كند، تا حاكم حكم اعدامش را صادر و اجراء كند، تا گناهش آمرزيده شود، بلكه همين كه خود و خدا توبه كند حدش آمرزيده و يا ساقط مى‏شود، ولی مال مردم باید جبران شود.)
ناگفته پيدا است شدت عمل فوق العاده‏اى كه اسلام در مورد محاربان به خرج داده براى حفظ خونهاى بى‏گناهان و جلوگيرى از حملات و تجاوزهاى افراد قلدر و زورمند و جانى و آدمكش به جان و مال و نواميس مردم بى‏ گناه است.

ممكن است سؤال شود: توبه يك امر باطنى است از كجا مى‏توان آن را اثبات كرد؟
در پاسخ مى‏گوئيم: طريق اثبات براى اين موضوع فراوان است از جمله اينكه دو شاهد عادل گواهى بدهند كه در مجلسى توبه او را شنيده ‏اند و بدون اينكه كسى آنها را اجبار كند و به ميل خود توبه نموده ‏اند و يا اينكه برنامه و روش زندگى خود را چنان تغيير دهند كه آثار توبه از آن آشكار باشد.

عقوبت بايد همراه با عدالت باشد. چون فسادها و خصوصيّات مفسدان متفاوت است، كيفرها هم يكسان نيست. مثلا اگر فساد، فجيعانه بود، كيفرش قتل است ولى اگر سطحى بود، كيفر آن تبعيد است. اين معنا از روايات فهميده مى ‏شود.
براى اصلاح جامعه، هم موعظه و ارشاد لازم است، هم شمشير و برخورد قاطع؛ و این مختص قرآن نیست بلکه در تمام کشورهای جهان اینچنین است و حتی سیستم های "ایده آل" یا همان "مدینه فاضله" ها  هم در عمل باید همینگونه باشند و هیچ عاقلی جانیان و سارقان مسلحی که در حین جنایت آدم کشته اند و امنیت جامعه را خدشه دار کرده اند را به حال خود وانمی گذارد.

همانطور که ملاحظه شد، محارب همان سارق مسلح و یا اوباش مسلحی هستند که امنیت جامعه را از بین می برند و  این آیه اصولا درباره کافران و مرتدین و ناباوران  نیست و هیچ ارتباطی هم به بی دین ها و مخالفین اسلام ندارد. همه آزادند اسلام را بپذیرند و یا نپذیرند (لا اکراه فی الدین) و کسی نمی تواند احدی را مجبور به پذیرش اسلام کند.
در مغلطه ای آشکار و ناجوانمردانه، مخالفین و معاندین در صددند تا این آیه را به ناباوران و مخالفان اسلام و یا جمهوری اسلامی ارتباط داده و اینطور القاء کنند که اگر کسی به اسلام نگروید و یا مخالف سیستم سیاسی جمهوری اسلامی بود،  شامل احکام این آیه می شود!! و یا اگر کسی رئیس جمهور و یا اصلی از اصول قانون اساسی را نپذیرفت، محارب است! و می بینیم که معنای محارب تا سطح نازل سیاسی هم پایین آمده و مخالفین یک شخص در دولت، خود را محارب می خوانند و در دنیای مجازی با عنوان "ما محاربیم" از خود نام می برند، در حالی که ایشان نه محاربند و نه مفسد فی الارض، بلکه حداکثر، مخالف با رئیس جمهورند و یا معترض به برخی سیاست ها و یا معترض به نتایج یک انتخابات.
ادعای اینکه مخالف منش یک شخص و یا روش یک وزیر و یا سیاست های یک دولت، محارب و مفسد فی الارض محسوب می شود کذب محض است، و همانطور که گفته شد، رسول خدا حتی در جنگ رو در رو با کافران و مشرکان نیز، هرگز مجازات این آیه را اجرا نفرموده اند به عبارت دیگر ایشان محارب ندانستند، چه رسد به یک مخالف.

به هر روی، در بیش از یکصد و چهل و پنج تفسیر شیعی و سنی که در دسترس بوده و مطالعه شده است، و کاربران گرامی نیز به بسیاری از آنها در اینترنت دسترسی دارند و می توانند مورد بررسی قرار دهند، از آیه 33 و 34 سوره مائده، معنایی به جز معانی ذکر شده نمی توان استنباط کرد.

(برای مطالعه بیشتر به ذیل آیه 33 و 34 سوره مائده در تفاسیر المیزان، نمونه، جامع و نور مراجعه فرمایید. اگر در سیاسی بودن بعضی از تفاسیر تردید شود، در غیر سیاسی بودن تفسیر المیزان، نمونه و جامع تردیدی نیست چرا که همگی قبل از انقلاب نگاشته شده و شائبه سیاسی کاری و جنجال گریزی امروزی در آنها راه ندارد.)

قضاوت با شما.

---

ارسال به شبکه های اجتماعی

نظر (0)

نام

ایمیل (اختیاری):

نظر

کوچک | بزرگ

من خوانده ام و قبول می کنم تمامی قوانین را.

ارسال نظر