از واقعيت ذبيحه و قربانى در بين يهود اوليه به دليل تحريف هاي گسترده ای که بر تورات رفته است، اطلاعى در دست نيست و آنچه هم اکنون از اين مراسم در اختيار داريم از منابع دست خورده و جعلی فعلى يهود است.
درباب32- سفر خروج مى خوانيم که: جناب هارون گوساله ساخت و مذبحى براى او بنا کرد وفرياد زده گفت: فردا عيد است . براى خداوند گوساله را عبادت کرد و بنى اسرائيل را هم امر به عبادت او نمود. پس ايشان به امر هارون ذبايح براى گوساله ذبح نمودند و قربانى ها براى تقرب کردند.(1)

در آيه 3 از باب 5 سفر خروج مى خوانيم: به صحرا برويم و نزد يهوه خداى خود قربانى بگذاريم مبادا ما را به وبا  يا شمشير مبتلا سازد.
از آنچه که در کتاب مقدس آمده مى توان نتيجه گرفت که ذبح قربانى يکى از اجزاء دين يهود است.
در شريعت حضرت موسى براى ذبايح نظم و ترتيبي وضع شده بود در حاليکه قبل از شريعت وى با توجه به نوع و تعداد ذبايح و شرايط ذبح، ذبايح اختيارى بودند و هر کاهن با دست خودش ذبح مى کرد. کَهَنه (کاهنان) در بين يهود آناني بودند که به درجه کهونت رسيده و اجازه داشتند خودشان قربانى و ذبايح را ذبح کنند. آنها تنها کسانى بودند که وظيفه انجام شعائر ديني را به عهده داشتند. قبل از آنکه حضرت موسى به کوه طور خوانده شود و الواح مقدس را دريافت کند، ذبايح در بين بنى اسرائيل اختياري بود، وضعيت ثابت و مرتبى نداشت و با توجه به نوع حيوان مذبوح و ذبايح تعداد آنها و شرايط متفاوت بود. ولى پس از آن در ذبح و قربانى ها ترتيب و انسجامى پديد آمد و بعدها تقديم ذبايح در خانواده هارون انحصارى گشت.

قربانى در يهود به دو دسته قربانى "خونين" و"غيرخونين" تقسيم مى شدند که ذبايح خونين خود سه دسته بودند.

1- قربانى و ذبايح سوختني: رسم چنين بود که آنها را به گونه ايى مى سوزاندند که غير از پوست حيوان چيزي باقى نمى ماند که البته آن پوست نيز سهم کاهن بود.

2- قربانى ها و ذبايح تکفيرى و خطايي: چنانکه از اسم آن برمى آيد به جهت تکفيرگناهان و يا تجاوز از شريعت دهگانه موسى انجام مى يافته و پاکى فرد خاطى هدف آن بوده است. البته در اين نوع ذبايح تمام ذبيحه سوزانده نمى شد بلکه تنها دنبه هاى آن سوزانده مى شد و آنچه از ذبيحه باقى مى ماند به کاهنان مى رسيد. در اين مراسم اگر دسترسى به قربانى بزرگ نداشتند يک جفت کبوتر قرباني مى کردند.

3- قربانيها و ذبايح سلامت:اين نوع قربانى جزو ذبايح واجب محسوب نمى شد.

علاوه بر اينها ذبح دو گنجشک براى تطهير و شفا يافتن از برص انجام مى گرفت.
اوامر دهگانه خداوند امر مى کرد ذبايح از عيوب مبرا و از سلامتى برخودار باشند ونيز امر مى کرد که تعداد ذبايح تقديمى بايستى متناسب با قدرت و توان تقديم کننده باشد.
کيفيت تقديم ذبايح چنين بود که فقط شحم (پيه) و کليه هاى آنها را مى سوزاندند و باقى مانده به مصرف کاهن و تقديم کننده مى رسيد. به اينصورت که گوشت سينه و کتف ها به کاهن و باقى را به صاحب ذبيحه مي دادند.

بخش ديگرى از ذبايح يهود ذبيحه طيور و پرندگان است که خود به سه دسته تقسيم مى شد.

1- اگر فردى گناه مى کرد و قدرت ذبح حيوان چهارپا را نداشت، بخاطر فقر و ندارى پرنده اي را ذبح مى کرد که کفاره گناهانش باشد.

2- براى تطهير زنان بعد از زايمان.

3- براى تطهير شفا يافتگان از بيمارى برص.

ديگر ذبايح معمول در بين يهود ذبايح يوميه بوده است که بره ها و قوچ هاى دو ساله اي را يکي صبح و ديگرى عصر بعد از غروب خورشيد ذبح مى کردند.

و اما ذبايح غيرخونين يهود به اين صورت بود که کاهن دو دستش را بر سه بز نرى به اسم" عزازيل" گذارده و به تمام گناهان بنى اسرائيل اعتراف مى کرد، سپس حيوان را بدون سربريدن در بيابان رها مى ساخت. که البته همه اين مراسم قربانى اعم از خونين و غير آن با دعايى همراه بود.

---

ارسال به شبکه های اجتماعی

نظر (0)

نام

ایمیل (اختیاری):

نظر

کوچک | بزرگ

من خوانده ام و قبول می کنم تمامی قوانین را.

ارسال نظر