«به طورى كه تاريخ شهادت مى‏دهد، ما ايرانيان در طول زندگانى چندين هزارساله خود با اقوام و ملل گوناگون عالم، به اقتضاى عوامل تاريخى گاهى روابط دوستانه و گاهى روابط خصمانه داشته‏ ايم. يك سلسله افكار و عقايد ...

در اثر اين روابط از ديگران به ما رسيده است، همچنانكه ما نيز به نوبه خود در افكار و عقايد ديگران تأثير كرده‏ايم. هر جا كه پاى قوميت و مليت ديگران به ميان آمده مقاومت كرده و در مليت ديگران هضم نشده‏ ايم، و در عين اينكه به مليت خود علاقه مند بوده‏ ايم اين علاقه مندى زياد تعصب آميز و كوركورانه نبوده و سبب كورباطنى ما نگشته است تا ما را از حقيقت دور نگاه دارد و قوه تميز را از ما بگيرد و در ما عناد و دشمنى نسبت به حقايق به وجود آورد.
از ابتداى دوره هخامنشى كه تمام ايران كنونى به اضافه قسمتهايى از كشورهاى همسايه تحت يك فرمان درآمد، تقريباً دو هزار و پانصد سال مى‏ گذرد. از اين بيست و پنج قرن، نزديك چهارده قرن آن را ما با اسلام به سر برده ‏ايم و اين دين در متن زندگى ما وارد و جزء زندگى ما بوده است؛ با آداب اين دين كام اطفال خود را برداشته‏ ايم، با آداب اين دين زندگى كرده‏ ايم، با آداب اين دين خداى يگانه را پرستيده‏ ايم، با آداب اين دين مرده‏ هاى خود را به خاك سپرده‏ ايم. تاريخ ما، ادبيات ما، سياست ما، قضاوت و دادگسترى ما، فرهنگ و تمدن ما، شؤون اجتماعى ما، و بالأخره همه چيز ما با اين دين توأم بوده است.
به اعتراف همه مطلعين، ما در اين مدت خدمات ارزنده و فوق العاده و غيرقابل توصيفى به تمدن اسلامى نموده‏ا يم و در ترقى و تعالى اين دين و نشر آن در ميان ساير مردم جهان، از ساير ملل مسلمان- حتى خود اعراب- بيشتر كوشيده‏ ايم. هيچ ملتى به اندازه ما در نشر و اشاعه و ترويج و تبليغ اين دين فعاليت نداشته است. .... همه مى‏ دانيم كه در اين اواخر (منظور سال های دهه 1340 شمسی است) افرادى بي شمار تحت عنوان دفاع از مليت و قوميت ايرانى مبارزه وسيعى را عليه اسلام آغاز كرده‏ اند  و در زير نقاب مبارزه با عرب و عربيت مقدسات اسلامى را به باد اهانت گرفته‏ اند.
آثار اين مبارزه با اسلام را كه در ايران در كتابها، روزنامه‏ها، مجلات هفتگى و غيره مى‏ بينيم نشان مى‏ دهد يك امر اتفاقى و تصادفى نيست، يك نقشه حساب شده است و منظورى در كار است. ... تبليغات زرتشتى‏گرى نيز كه اين روزها بالا گرفته و مد شده، يك فعاليت سياسى حساب شده است. همه مى‏ دانند كه هرگز ايرانى امروز به دين زرتشتى برنخواهد گشت، تعاليم زرتشتى جاى تعاليم اسلامى را نخواهد گرفت. شخصيت هاى مزدكى و مانوى و زرتشتى و همه كسانى كه امروز تحت عنوان دروغين ملى معرفى مى‏ شوند و هيچ صفت مشخصه‏ اى جز انحراف از تعليمات اسلامى نداشته‏ اند- خواه آنكه رسماً به نام مبارزه با اسلام فعاليت كرده باشند يا مبارزه با قوم عرب را بهانه قرار داده باشند- هرگز جاى قهرمانان اسلامى را در دل ايرانيان نخواهند گرفت! هرگز المقنّع و سِنباد و بابك خرّم دين و مازيار جاى على بن ابيطالب و حسين بن على و حتى سلمان فارسى را در دل ايرانيان نخواهند گرفت. اينها را همه مى‏ دانند. ولى در عين حال جوانان خام و بى‏ خرد را مى‏ توان با تحريك احساسات و تعصبات قومى و نژادى و وطنى عليه اسلام برانگيخت و رابطه آنان را با اسلام قطع كرد؛ يعنى اگرچه نمى‏ شود احساسات مذهبى ديگرى به جاى احساسات اسلامى نشانيد، ولى مى‏ شود احساسات اسلامى را تبديل به احساسات ضد اسلامى كرد و از اين راه خدمت شايانى به استعمارگران نمود. لهذا مى‏ بينيم افرادى كه بكلى ضد دين و ضدمذهب و ضد خدا هستند، در آثار خود و نوشته‏ هاى پوچ و بى‏ مغز خود از زرتشتى‏گرى و اوضاع ايران قبل از اسلام حمايت مى‏ كنند. هدفشان روشن و معلوم است...»

مطلب فوق، در مقدمه چاپ اول کتاب خدمات متقابل اسلام و ایران، توسط استاد مرتضی مطهری در سال 1349 شمسی نگاشته شده است! این کتاب مجموعه سخنرانی های ایشان در سالهای 1343 تا 1348 می باشد.

نتیجه گیری اخلاقی:
ایجاد موج اسلام ستیزی و زرتشتیگری از دهها سال پیش، طرح استعمار غرب در ایران بوده و هم اکنون نیز آن پروژه در حال اجراست. اما تجربه تاریخی نشان داده، هر بار استعمارگران شعله عداوت و دشمنی با اسلام را بالا برده اند، به ناگاه بادی وزیدن گرفته و تمام هستی ایشان را به فنا داده است.
در سالهای پس از 1342 و تبعید امام، موج اسلام ستیزی آغاز و در سال 1355 با جشن های دوهزاروپانصد ساله و تغییر تقویم اسلامی به شاهنشاهی به اوج خود رسید و دیدیم که کمتر از یک سال بعد، پایه های سلطنت لرزان و اندکی پس از آن، بنیان پادشاهی و شاهنشاهی برای همیشه فرو ریخت.
امروز، شهروندان بی طرف در سطح جامعه گواهی می دهند که، در سالهای اخیر، به موازات تهاجمات اسلام ستیزانه جهان غرب، میزان دینداری  مردم ایران افزایش یافته است. شاهد این مدعا، رسومی است که به تازگی در سطح اجتماع، به طور خود جوش، در ایام محرم و رمضان و فاطمیه، به وفور دیده می شود:
از نوشته های پشت ماشین های شخصی گرفته تا هیئات و تکایای خانوادگی و محلی و ... همه و همه نشان از این سنت الهی دارد که هرچه بیشتر به دین خدا حمله شود، خدا جلوه دین خود را می افزاید.
همگان شاهدیم که انقلابات مصر، تونس، بحرین، یمن و ... روز به روز عرصه را بر دشمن اسلام ستیز تنگ تر کرده و موجبات گسترش اسلام را فراهم می کند و این همه گویا از نتایج قرآن سوزی و اسلام ستیزی است!
اینجاست که منطق اسلامی خمینی کبیر بیشتر روشن می شود که می گفت: "بکشید ما را ملت ما بیدارتر می شود."
با کشته شدن مسلمانان اسلام از بین نمی رود بلکه بالنده تر می شود. با حمله و فحاشی به اسلام، دین خدا از بین نمی رود، بلکه با پی بردن به ماهیت کثیف دشمنان خدا، مردم آگاه تر و  دیندار تر می شوند.

---

ارسال به شبکه های اجتماعی

نظر (0)

نام

ایمیل (اختیاری):

نظر

کوچک | بزرگ

من خوانده ام و قبول می کنم تمامی قوانین را.

ارسال نظر