برخى ادعا مى‏ كنند كه پيغمبر اسلام در ابتدا كه ظهور كرد فقط مى‏ خواست مردم قريش را هدايت كند، ولى پس از آنكه پيشرفتى در كار خود احساس كرد تصميم گرفت كه دعوت خويش را به همه ملل عرب و غيرعرب تعميم دهد.

اين سخن يك تهمت ناجوانمردانه بيش نيست و علاوه بر اينكه هيچ دليل تاريخى ندارد، با اصول و قرائنى كه از آيات اوليه قرآن- كه بر پيغمبر اكرم نازل شد- استفاده مى‏شود مباينت دارد.
در قرآن مجيد آياتى هست كه نزول آنها در مكه و در همان اوايل كار بعثت پيغمبر اسلام بوده و در عين حال جنبه جهانى دارد.

يكى از اين آيات آيه‏اى است در سوره تكوير كه از سوره‏ هاى كوچك قرآن است. اين سوره از سوره‏هاى مكيه است كه در اوايل بعثت نازل شده است. آن آيه چنين است: «انْ هُوَ الّا ذِكْرٌ لِلْعالَمينَ» «1»
«نيست اين مگر يك تذكر و بيدارباش براى تمام جهانيان.»

در آيه ديگر كه در سوره سبأ است مى‏فرمايد: «وَ ما ارْسَلْناكَ الّا كافَّةً لِلنّاسِ بَشيراً وَ نَذيراً وَلكِنَّ اكْثَرَ النّاسِ لايَعْلَمونَ» «2»
«تو را نفرستاديم مگر آنكه براى همه مردم (جهان) بشارت دهنده و بازدارنده باشى ولى بيشتر مردم نادانند.»

نيز در سوره انبياء مى‏فرمايد: «وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِى الزَّبورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ انَّ الْارْضَ يَرِثُها عِبادِىَ الصّالِحونَ» «3»
و هرآينه نوشتيم در زبور پس از ذكر كه «زمين» به بندگان صالح من خواهد رسيد.

نيز در سوره اعراف مى‏فرمايد: «يا ايُّهَا النّاسُ انّى رَسولُ اللَّهِ الَيْكُمْ جَميعاً» «4»
«اى مردم، من فرستاده خدايم بر همه شما.»

در قرآن هيچ جا خطابى به صورت «يا ايُّهَا الْعَرَب» يا «يا ايُّهَا الْقُرَشيّون» پيدا نمى‏ كنيد. آرى، گاهى در برخى از جاها خطاب «يا ايُّهَا الَّذينَ امَنوا» هست كه مطلب مربوط به خصوص مؤمنين است كه به پيغمبر صلى الله عليه و آله گرويده‏اند (و در اين جهت هم فرق نمى‏كند؛ مؤمن، از هر قوم و ملتى باشد داخل خطاب هست) وگرنه در موارد ديگر كه پاى عموم در ميان بوده عنوان «يا ايُّهَا النّاسُ» آمده است.

يك مطلب ديگر در اينجا هست كه مؤيد جهانى بودن تعليمات اسلامى و وسعت نظر اين دين است و آن اينكه آيات ديگرى در قرآن هست كه از مفاد آنها يك نوع «تعزّز» و اظهار بى‏اعتنايى به مردم عرب از نظر قبول دين اسلام استنباط مى‏ شود.
مفاد آن آيات اين است كه اسلام نيازى به شما ندارد، فرضاً شما اسلام را نپذيريد اقوام ديگرى در جهان هستند كه آنها از دل و جان اسلام را خواهند پذيرفت. بلكه از مجموع اين آيات استنباط مى‏شود كه قرآن كريم روحيه آن اقوام ديگر را از قوم عرب براى اسلام مناسبتر و آماده‏تر مى‏داند. اين آيات به خوبى‏جهانى بودن اسلام را مى‏رساند، چنانكه در سوره انعام مى‏فرمايد: «فَانْ يَكْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَكَّلْنا بِها قَوْماً لَيْسوا بِها بِكافِرينَ» «1»
اگر اينان (اعراب) به قرآن كافر شوند، همانا ما كسانى را خواهيم گمارد كه قدر آن را بدانند و به آن مؤمن باشند.

نيز در سوره نساء مى‏فرمايد: «انْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ ايُّهَا النّاسُ وَ يَأْتِ بِاخَرينَ وَ كانَ اللَّهُ عَلى‏ ذلِكَ قَديراً» «2»
اگر خدا بخواهد شما را مى‏برد و ديگران را به جاى شما مى‏آورد، خداوند بر هر چيزى تواناست.

نيز در سوره محمد صلى الله عليه و آله مى‏فرمايد: «وَ انْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لايَكونوا امْثالَكُمْ» «3»
اگر شما به قرآن پشت كنيد، گروهى ديگر جاى شما را خواهند گرفت كه مانند شما نباشند.

در ذيل اين آيه، حضرت امام باقر عليه السلام مى‏فرمايد: «منظور از قوم ديگر، موالى (ايرانيان) هستند».
نيز امام صادق عليه السلام فرمود: «اين امر، يعنى پشت كردن مردم عرب بر قرآن، تحقق پيدا كرد و خداوند به جاى آنها موالى (يعنى ايرانيان) را فرستاده و آنها از جان و دل اسلام را پذيرفتند» «4»

بارى، ايرانيان يا غيرايرانيان موضوع مهمی نیست، بلكه از نظر اسلام قوم عرب و غير عرب از نظر قبول يا رد اسلام مساوى بودند، و حتى عربها به خاطر بى‏اعتنايى ‏هايى كه به اسلام مى‏كردند كراراً مورد سرزنش واقع مى‏شدند. اسلام مى‏خواهد به اعراب بفهماند كه آنها چه ايمان بياورند و چه نياورند، اين دين پيشرفت خواهد كرد زيرا اسلام دينى نيست كه تنها براى قوم مخصوصى آمده باشد.

---

ارسال به شبکه های اجتماعی

نظر (0)

نام

ایمیل (اختیاری):

نظر

کوچک | بزرگ

من خوانده ام و قبول می کنم تمامی قوانین را.

ارسال نظر